بر قامتش برف را ديدم

                      زانو زدم و بوسيدم

                  چه با شكوهست پايكوبی­ يمان در رقص برف

                            جشنواره­ ای از زيبائی و شكوه

             بازيگوشی ابرها آغاز می­ شود . چون نشتن بر فراز كوه را دوست دارند .

                                              گوئی آسمان را به زمين می­ دوزند .

                                                  اینجا آسمان نزديک است .

                                                و فاصله­ ای وجود ندارد .

                          حضور ابرها را حس می­ كنی و بر روی آنها راه می ­روی

                                             شوق پرواز بال هايت را باز می­ كند .

                                             ايستاده در اوج به اوج می­ رسی

                 باد زوزه ­ كشان زره­ های بلورين برف را به آسمان پرواز می دهد

                                           و شلاقش را بد بدنمان می­ كوبد

                                و سيلی زنان صورت گرممان را نوازش می­ كند .

                                 و از چهر­ه­­ مان مجسمه­ ای يخی می­ سازد .

                          رقص برف و شوق رفتن تا رسيدن بر فرازش فاتحانه عشق ديدن

                                                    قصه­ ی برف و زمستان است و بس

شعر :حمید ثابتی