یاد باران های بی امان مهر تا اردیبهشت .
یاد  کوه های برف گیر که دیگر در این چله زمستان  فقط رگه های از آن مانده  بخیر ، تماشایشان که میکنی  گویی که خرداد از راه رسیده !
نه ! نه  !   این منگشت دیگر مرا به یاد "برفهای کلیمانجارو" نمی اندازد.
عجب !  دنیا را چه شده است ؟  .
یاد چُوم ها نشسته بر کِلور  برنج ها  و آبهای ساله بسته  کوچه های ده بخیر.
و یاد  ابرهای در هم تنیده نشسته بر چال کوچولو  و چال گپوُ .
نه به چَهتل کُلیر رویش می کند و نه  به گنُجِگه گوُپل.
دنیا را چه شده است ؟ ؟ ؟